دلتنگی

یا علی

sreyhan — Sat, 20 Sep 2008 11:10:58 GMT

ملک در اولین دم یا علی گفت

زلیلی من شنیدم یا علی گفت

به مجنون چون رسیدم یا علی گفت

مگر این وادی دارالجنون است

که هر دیوانه دیدم یا علی گفت

نسیمی غنچه ای را باز میکرد

به گوش غنچه کم کم یا علی گفت

چمن با ریزش باران رحمت

دعایی کرد او هم یا علی گفت

یقین پروردگار آفرینش

به موجودات عالم یا علی گفت

خمیر خاک آدم را سرشتند

چو برمیخواست آدم یا علی گفت

عصا دردست موسی اژدها شد

کلیم آنجا مسلم یا علی گفت

مسیحا دم از آن گردید عیسی

که در دامان مریم یا علی گفت

علی را ضربتی کاری نمیشد

گمانم ابن ملجم یا علی گفت

مگر خیبر زجایش کنده میشد؟؟؟

یقین آنجا علی هم یا علی گفت

نمیدونم چه اسمی واسش بزارم

sreyhan — Mon, 25 Aug 2008 19:53:21 GMT

سلام به همه دوستان عزیزم

اول از همه اعیاد شعبانیه رو با کلی تاخیر به همتون تبریک میگم

و همینطور نیمه شعبان رو به همه شما منتظران تبریک میگم

خیلی دوست داشتم تو همون روز نیمه شعبان این آپ رو بزارم ولی نشد آخه من درست همون روز مشهد بودم جای همه شما خالی بود واسه همتون دعا کردم

اونجا به یاد همه بودم و واسه همه دعا کردم

اما...

اما این دل ویرونه و خراب خودم یه چیز دیگه بود نمیدونم چه مرگش بود که هرکاری میکردم آرووم نمیشد این روزا حس میکنم خیلی تنها شدم خیلی ...

با اینکه همه دورو برم هستن ولی نمیدونم چرا غول تنهایی و وحشت داره منو میکشه ...

بیخیال ... بیخیال ... بیخیال ...

خب شما ها چیکار میکنید ؟

راستی به بزرگواری خودتون ببخشید اگه دیر به دیر آپ میکنم آخه سرم خیلی شلوغه و واسه این وبلاگ بیچاره وقتی ندارم ... حالا یکی نیست بهم بگه آخه دختر تو که وقت نداری وبلاگ راه انداختنت چیه؟؟؟؟؟

خب دیگه من مزاحمتون نشم و سرتونو درد نیارم

دوستون دارم

مواظب همدیگه باشید

یا علی

نوزاد فلسطینی---معجزه الهی

sreyhan — Fri, 30 May 2008 12:03:23 GMT

یک نوزاد فلسطینی به همرا اسم نوشته شده عموی شهید خود بر روی گونه اش به دنیا آمد

این نوزاد فلسطینی در پدیده ای عجیب ، پس از آنکه زمان تولدش یک ماه به تاخیر افتاد و در شب قدر به دنیا آمد ، نام ((علا)) ، عموی شهیدش را با خط زیبای عربی و کاملا" واضح روی گونه اش دارد .

روزنامه (( الشرق الاوسط )) با اعلام این خبر افزود ، مادربزرگ این نوزاد گفته است ، او پیش از تولد نوه اش اصرار داشته که حاضر نیست نوه اش همنام پسر شهیدش باشد ، اما پس از تولد با دیدن اسم پسر خود که با رنگ قهوه ای و زیبا بر روی گونه نوزاد نقش بسته بود شوکه شده است .

(( الشرق الاوسط )) نوشت ، مردم فلسطین از سراسر این کشور برای دیدن این کودک – که برخی از او به نام معجزه الهی یاد میکنند – به بیت اللحم می آیند.

دوستان سلام

خوبین

امیدوارم همه مردم دنیا به این معجزات الهی توجه کنن و اونا رو سرمشق زندگی خودشون بکنن ....

امیدوارم دوستان منو به خاطر اون پست قبلی بخشیده باشن و این پست رو به جای اون قبول کنن

نظر یادتون نره

دوستدار همه شما

ریحانه

sreyhan — Wed, 28 May 2008 21:04:54 GMT

حضرت یوسف ( ع )

sreyhan — Thu, 27 Mar 2008 21:14:14 GMT

سلام به همه دوستان جدید و قدیم خودم

امیدوارم حال همتون خوب باشه و تعطیلات حسابی بهتون خوش بگذره

سال نو و عید همتون مبارک باشه

http://i28.tinypic.com/9an293.jpg

این دفعه داستان حضرت یوسف رو شروع کردم به نوشتن ، چون حجم این داستان خیلی زیاد بود من تصمیم گرفتم اون رو به چند قسمت تقسیم کنم که هم من بتونم زود به زود آپ کنم و هم حوصله شما از خوندن متن زیاد داستان سر نره . این داستان به درخواست دوست قدیمی ما آقای محمدرضا هستش ... دوست عزیز امیدوارم ما رو به خاطر تاخیر بیش از اندازه در نوشتن این داستان ببخشی.

خب دوستان بریم سراغ داستان ...

****************

حضرت یوسف ( ع )

یعقوب ( ع ) دوازده پسر داشت ، یوسف و بنیامین کوچکترین پسران او از راحیل بودند یوسف از بنیامین بزرگتر بود ، چهره ای بسیار زیبا و اخلاق و رفتاری بسیار نیک و پسندیده داشت .

هنگامی که یوسف 9 ساله بود یک شب خواب عجیبی دید ، صبح ، خوابش را برای پدر تعریف کرد :

- پدر ، من در عالم خواب دیدم که یازده ستاره و خورشید و ماه برمن سجده می کنند .

یعقوب که تعبیر خواب میدانست از شنیدن خواب یوسف شگفت زده شد ، با اینکه خواب فرزندش تعبیر خوبی داشت و از آینده موفق یوسف خبر می داد اما یعقوب کمی نگران شد ، یوسف را که از همه فرزندانش بیشتر دوست داشت در آغوش گرفت و بوسید و گفت :

- فرزندم ! خواب خود را برای برادرانت بازگو مکن که برای تو نقشه خطرناکی میکشند چرا که شیطان دشمن آشکار انسان است ، و این گونه پروردگارت تو را برمیگزیند و تعبیر خوابها به تو می آموزد و نعمت را برتو و بر خاندان یعقوب تمام و کامل میکند همانگونه که پیش از این بر پدرانت ابراهیم و اسحاق تمام کرد ، به یقین که پروردگار تو دانا و حکیم است .

خوابی که یوسف دیده بود چون رازی در سینه او و پدرش ماند و نزد کسی بازگو نشد ، اما نگرانی یعقوب پایان نیافت . پدر همیشه نگران حسادت های پسران نسبت به یوسف بود . او می دانست که برادران یوسف از علاقه شدید پدر به فرزندی که از مادر آنها نیست رنج می برند ، هرچند یعقوب سعی میکرد میان فرزندانش به عدالت رفتار کند و هیچکدام را از محبت خود بی نصیب نگذارد ، اما مگر میشد به یوسف زیبا رو که دیدنش دل پدر را شاد میکرد و حرف زدنش شیرینی عسل در کام او می ریخت علاقه بیشتری نداشته باشد ، یوسف در میان دوازده برادر فرزند یعقوب ، چیز دیگری بود . او نسبت به برادرانش امتیاز و ویژگی زیادی داشت . نه اینکه فقط یوسف زیبارو و نیک کردار بود ، نه اینکه فرزند راحیل دومین همسر یعقوب بود ، بلکه یوسف برگزیده خدا بود و یعقوب در چهره زیبای او نور معنویت می دید ، همان نوری که در چهره پدرش اسحاق و جدش ابراهیم آشکار بود . خواب یوسف علاقه پدر را به او افزود و علاقه پدر موجب خشم و حسادت برادران شد .

یک روز برادران یوسف گرد هم جمع بودند ، آنها از هر دری سخن گفتند تا حرف به یعقوب و فرزندان راحیل کشید . ده برادر که خود را لایق تر و قوی تر از یوسف و بنیامین می دیدند و آن دو کودک را سزاوار آنهمه توجه و محبت از طرف پدر نمی دانستند گفتند :

- یوسف و برادرش نزد پدرمان از ما که گروهی نیرومندیم محبوب ترند ، پدرمان در گمراهی آشکار است .

- یوسف را بکشید یا به سرزمینی دور دست بیفکنید تا علاقه پدر تنها به شما باشد .

یکی از برادران با نقشه قتل یوسف مخالف بود . به دیگران اعتراض کرد و گفت : چرا گرهی را که با دست باز میشود میخواهید با دندان باز کنید ؟

برادران از او پرسیدند : آیا تو فکر بهتری داری ؟

او گفت :

- یوسف را نکشید ، اگر میخواهید کاری انجام دهید او را به قعر چاه افکنید . مدتی برادران به فکر فرورفتند . پیشنهاد آخر فکر خوبی بود ، برادری که مخالف کشتن یوسف بود وقتی برادران را آماده پذیرفتن پیشنهاد خود دید از سکوت تفکرآمیزشان استفاده کرد و ادامه داد :

- در این صورت دست ما به خون برادرمان آلوده نخواهد شد .

باز هم سکوت بود و حالت تفکری که در چهره ها موج میزد ، اگر کسی به حرف نمی آمد و اعتراضی نمی کرد نشانه پذیرفتن نقشه او بود اما یکی از برادران سکوت را شکست و گفت :

- اگر یوسف را بکشیم برای همیشه از شر او خلاص میشویم اما اگر او را در چاه بیندازیم آنگاه او زنده می ماند و راز ما فاش خواهد شد .

برادری که مخالف قتل یوسف بود بلافاصله توضیح داد .

- او را به چاهی که در مسیر قافله ها و کاروانهاست می اندازیم ، بی گمان کاروانیان او را از چاه میگیرند و همراه خود به مکان دوری می برند .

پاسخ قانع کننده ای بود . نه برادر در مقابل حرف او سر تکان دادند . آنها تصمیم گرفتند تا در وقت مناسب آن نقشه را اجرا کنند .

اما آنها چگونه می توانستند یوسف را از یعقوب جدا کنند و با خود به بیابان ببرند؟ این پرسشی بود که فکر ده برادر را در پنجه خود گرفته بود . همه میدانستند علاقه یعقوب به یوسف بیش از آن است که او را حتی مدت کوتاهی از خود دور کند ، اما همین علاقه باعث میشد که اگر چیزی به نفع یوسف باشد یعقوب از او دریغ نکند . پس باید کاری کرد که دل یعقوب را بدست آورد و از چیزی در نزد او سخن گفت که برای یوسف خوشایند باشد .

ادامه دارد ...

حضرت یونس(ع)

sreyhan — Thu, 20 Dec 2007 23:10:18 GMT

عید سعید قربان بر همه مسلمانان مبارک باد

شهر نینوا در کرانه شرقی رود دجله قرار گرفته بود ، شهری که به دست نمرود بنا شد و پس از آن سلاطین بزرگی چون (( اسرحدون )) و (( آشوربانیپال )) بر آن حکومت کرده و رونق بسیار یافت .

اینک نینوا اسیر جهل و بت پرستی بود. مردم نینوا جمادات بی روح را خدایان خود می دانستند و بر سنگ و چوب و گل سجده می کردند .

یونس پسر متی در شهر نینوا سی و سه سال رنج کشید و مردم را به عبادت خدای یگانه دعوت کرد اما قوم او گوش بر سخنان پیامبرشان بستند و او را از میان خود راندند .

تا آنکه صبر یونس به پایان رسید و در صدد نفرین آنها برآمد ، روزی که عرصه بر او تنگ شد و امیدش از هدایت قوم نا امید گشت رو به خدا آورد و با دلی پر اندوه با خدای خود راز و نیاز کرد یونس دل شکسته و غمگین مقابل خدای خود قرار گرفت اشک در چشمانش جوشید و بغض کهنه اش شکست ، بغضی که سالها راه بر گلوی او بسته بود و نمی شکفت . شهر نینوا در خواب بود و شعله چراغها مرده بود ، یونس در سکوت سنگین شب شکفته می شد و هق هق گریه شانه هایش را می لرزاند ، او در پس صبری طولانی بی تابی می کرد . در آن دل سیاه شب هیچ صدایی با صدای بغض آلود یونس همراه نبود ، یونس بود و خدایی که فقط او و صدایش را می شنید :

- خدایا من سی ساله بودم که مرا به سوی قوم برای هدایتشان فرستادی . آنها را دعوت به توحید کردم و از عذاب تو ترساندم و سی و سه سال به دعوت و مبارزات خود ادامه دادم ، ولی آنها مرا تکذیب کردند و به من ایمان نیاوردند . رسالت مرا تحقیر نمودند و به من اهانتها کردند به من هشدار دادند و ترس آن دارم که مرا بکشند .عذاب را بر آنها فرو فرست زیرا آنها قومی هستند که ایمان نمی آورند!

رنج سی و سه سال انتظار در لحن و کلام یونس موج می زد. چه روزگار درازی بود در نظر او ، و اینک صبر پیامبرانه یونس به انتها رسیده بود . وقتی پیامبری برای قوم خود از خدا درخواست عذاب می کند . نشانه لجاجت و عناد قومی است که بر آنها مبعوث شده است .

در میان شهر پرجمعیت نینوا ، از صدهزار نفر ، تنها دو نفر به یونس ایمان آورده بودند .

چه دسترنج اندکی بود که برای او که بیش از نیمی از عمر خود را روز و شب به تبلیغ و موعظه برای مردم بت پرست گذرانده بود اینک مایوس و افسرده راهی جز عذاب آن قوم نمی دید .

روز عذاب مشخص شد ، چهارشنبه بعد از طلوع خورشید .

این فرمان خدا بود که به یونس وحی می شد یونس نفس راحتی کشید و اندوه سی و سه ساله را با یک آه بلند از سینه بیرون داد . از محراب عبادت خود برخاست تا هرچه زودتر آن خبر را به دو یار خود برساند . ابتدا نزد تنوخای عابد رفت :

- روز عذاب نزدیک است ، چهارشنبه بعد از طلوع خورشید!

تنوخا حیرت زده نگاهش کرد ، چنان غافلگیر شده بود که حرفی بر زبانش نمی آمد . یونس از او خواست تا با هم بروند و این خبر را به مردم بدهند . تنوخا مخالفت کرد و گفت :

- آنها را رها کن تا بی خبر و ناگهانی دچار عذاب الهی شوند .

یونس گفت : پس بیا به نزد روبیل عالم برویم و با او مشورت کنیم .

یونس جز تنوخا و روبیل ، یار و همراهی نداشت . روبیل مردی حکیم از خاندان نبوت بود و تنوخا به عبادت مشهور بود . آنها نزد روبیل آمدند ، یونس همان حرفهایی را که به تنوخا زده بود به روبیل گفت . روبیل بیش از تنوخا شگفت زده و غافلگیر شد اما نظر او برخلاف تنوخا بود :

- بهتر است که از خداوند بخواهی عذاب الهی را از قوم به جای دیگر ببرد ، زیرا خداوند از عذاب کردن آنها بی نیاز و نسبت به بندگانش مهربان است! میان تنوخا و روبیل اختلاف افتاد .

تنوخا با پرخاش گفت :

- ساکت باش تو یک عابد جاهل هستی!

یونس مردد ماند ، از میان مردم نینوا دوتن به او ایمان آورده بودند اما این دو تن نظرشان مخالف یکدیگر بود . عاقبت یونس با نظر تنوخا موافقت کرد و اصرار روبیل در او اثر نکرد . آنها به سوی مردم رفتند و یونس به قوم خود هشدار داد که عذاب به زودی نازل خواهد شد او حتی روز و ساعت غذاب را به آنها گفت اما مردم نینوا او و تنوخا را از شهر بیرون کردند .

یونس در حالیکه کاملا" از قوم خود ناامید شده بود شهر نینوا را ترک کرد و به سوی دریا رفت ، اینک سی و سه سال رنج و اندوه را پشت سر به جا می گذاشت و ماموریت خود را تمام شده می دانست اما خبر نداشت که سرنوشت بازی تازه ای را برای او رقم زده بود . وقتی یونس قدم به کشتی گذاشت آخرین شته پیوند خود را با خاک نینوا قطع کرد . کشتی روی امواج ملایم دریا پیش می رفت و یونس را به سوی مقصد نا معلومی می برد همانطور که بر عرشه کشتی ایستاده بود ، به سوی نینوا نگاه می کرد که لحظه به لحظه از آن فاصله می گرفت و در نظر او کوچک و کوچکتر می شد . هنوز کاملا" از ساحل دور نشده بودند که ناگهان در میان کارکنان کشتی جنب و جوشی افتاد و موج بلندی از دور به هوا برخاست . یونس متوجه اشاره ها و حرفهای کارکنان کشتی شد .

- داریم به کام مرگ فرو میرویم .

- چه جثه عظیمی دارد ، با یک حرکت دم یا سر کشتی را از میان به دو نیم می کند .

یونس به سویی که کارکنان اشاره می کردند نگاه کرد . چه می دید ؟ نهنگ غول پیکری ، سینه امواج را می شکافت و به کشتی نزدیک می شد . هر لحظه هیاهوی کارکنان بالا می گرفت .

- او گرسنه است و برای صید ما اینگونه بی تابی می کند .

- وای چه مصیبتی ، فرو رفتن در کام یک ماهی بزرگ .

- این بدترین مرگ است .

- کاری کنید تا دست از سرمان بردارد .

- پیش از آنکه همه ما را غرق کند ، طعمه ای برایش بفرستید .

- طعمه ؟ چه طعمه ای ؟ او طعمه ای جز گوشت یک انسان نمی خواهد .

- پس قرعه بکشیم . این تنها راه چاره است .

همه گرد هم جمع شدند . یونس نیز به آنها نزدیک شد و در قرعه کشی شرکت کرد سه بار قرعه کشیدند و هر سه بار به نام یونس افتاد .

- تو انتخاب شدی !

یونس پیش از آنکه حرفی بزند خود را روی دستهای دو مرد تنومند دید که به هوا برخاست و سپس در میان امواج سرنگون شد.

لحظه ای در آب فرو رفت سپس خود را در جریانی مواج و رونده که بی اختیار پیش می رفت یافت . ناگهان همه جا تاریک شد و صدایی جز صدای امواجکه درون حفره ای بزرگ جاری می شد نشنید . خود را در زندانی مرطوب و تاریک حس کرد . آنجا نه دریا بود نه کشتی ، جایی بود که یونس ارتباطش با همه جا قطع شده بود ، او درون شکم نهنگ بود و تعجب می کرد که چرا هنوز زنده است . پی برد که حکمتی در کار بود .

***

روز عذاب نزدیک شد . روبیل عالم که در شهر نینوا مانده بود مردم را اطراف خود جمع کرد و آنها را از عذاب الهی بیم داد :

- ای مردم ، موعد عذاب نزدیک است . من نسبت به شما مهربان و دلسوز هستم ، اکنون تا فرصت دارید استغفار و توبه کنید تا خداوند عذابش را از سر شما برطرف کند !

مردمی که یونس را به خاطر همین سخنان از شهر بیرون کردند در مقابل روبیل مردد ماندند .

- ای روبیل عالم ! ما می دانیم که تو فردی حکیم و دلسوز هستی . اینک به ما بگو چه کنیم تا به عذاب دچار نشویم ؟

روبیل آنها را راهنمایی کرد تا کودکان را به همراه مادران به بیابان بیاورند و آنها را از یکدیگر جدا کنند و با حیوانات و بچه هایشان نیز همانگونه رفتار کنند.

- هنگامی که طوفان زرد از جانب مشرق وزید ،کوچک و بزرگ گریه و شیون کنید و با التماس و تضرع ، توبه نمایید و از خدا بخواهید تا به شما رحم کند و عذابش را به جای دیگری ببرد.

مردم نینوا دستورات روبیل را همانگونه که او گفته بود انجام دادند . روز چهارشنبه پیش از طلوع خورشید همه مردم شهر در بیابان جمع بودند و همه یکصدا ناله و زاری و فریاد می کردند و از درگاه خدا طلب عفو نمودند.

با طلوع خورشید ، طوفان زرد و تیره ای به شدت وزید و با سرعت به سوی آنها آمد ، صدای گریه و ناله بالا گرفت و بیابان غرق شیون شد . ناگهان طوفانی که با شدت به سوی آنها می وزید و خار و خاشاک و درخت و گیاه را از سر راه خود برمی داشت ، مسیرش را تغییر داد و به سوی کوههای اطراف پیچیده ، مردم مات و مبهوت ، با چشمان باز و گونه هایی که قطرات اشک بر آنها خشکیده بود ، سمت کوهها نگاه می کردند و طوفان زرد را که در توده ای از غبار از آنها دور می شد می دیدند . خداوند توبه مردم نینوا را پذیرفته بود و بلای آسمانی را از آنها برداشته بود .

***

یونس بی خبر از همه جا ، درون معده نهنگ ، به انتظار سرنوشت خود نشسته بود و با خدا حرف می زد :

- ای خدای بزرگ معبودی یکتا جز تو نیست . تو از هر عیب و نقص منزه هستی و من از ستمگران می باشم .

خداوندی که توبه مردم نینوا را پذیرفته بود ، چگونه می توانست توبه پیامبر خود را نادیده بگیرد .

یونس از تسبیح کنندگان بود و اگر نبود تا رور قیامت در شکم ماهی می ماند. عاقبت ماهی بزرگ دهان باز کرد و یونس را نزدیک ساحل دریا بیرون افکند.

چشم یونس به روشنایی روز آشنا شد و بعد از مدتی زندگی در آن دخمه تاریک و مرطوب به فضای باز و روشنی رسید . قدم که بر ساحل گذاشت ، بار دیگر طعم زندگی را حس کرد . خسته و بی رمق بر ماسه ها افتاد و بی اختیار پلکهایش بسته شد . وقتی چشم باز کرد سایه ای بالای سر خود دید . نگاهش به درخت کدویی افتاد که بالای سرش روییده بود . درختی که یونس هنگام آمدن به ساحل ، آن را ندیده بود .

پس این نیز از معجزات الهی بود که لطف و رحمت خدا را نصیب یونس می کرد .

یونس اینک هم سایبان داشت و هم غذایی برای خوردن . مدتی در کنار درخت ماند تا حالش بهبود یافت ، در آن ساحل دور افتاده که هیچکس جز یونس ساکن نبود ، جز انتظار کاری از او ساخته نبود . خدایی که یونس را به آنجا آورده بود ، بی گمان راهی برای رهایی او پیش پایش می گذاشت .

مدتی که گذشت درخت خشک شد و طراوت و سبزی خود را از دست داد . یونس که خشکی درخت را دید نگران شد ، برای او رنج آور بود که بدون سایه و میوه درخت در آن مکان دور افتاده زندگی کند ، غمگین گوشه ای نشست و به آسمان خیره شد . مدتی در همان حال ، افسرده و ناراحت به سر برد تا اینکه خداوند به او وحی کرد :

- از خشک شدن درختی که نه تو آن را کاشتی و نه به آن آب دادی غمگین شدی ، ولی از نزول عذاب بر قوم خود محزون نشدی ! اکنون بدان که اهل نینوا ایمان آوردند و راه تقوی پیش گرفتند و عذاب از آنها رفع گردید !

یونس بار دیگر به درگاه خدا اظهار پشیمانی کرد و گفت :

- پروردگارا ، عفو تو را طالبم و درخواست بخشش می کنم ! خداوند به یونس فرمان داد به سوی نینوا برود . یونس بی درنگ به راه افتاد ، وقتی به نینوا رسید مردم به استقبال او آمدند و او را به گرمی پذیرفتند . یونس پس از پشت سر گذاشتن حوادث و ماجراهای عجیب بار دیگر به شهری که از آن نفرت داشت قدم گذاشت ولی اینک نینوا برای او بهترین مکان بود . چهره شهر عوض شده بود و مردمی که سالها از او دوری می کردند ، گرد او جمع شدند و به دین او ایمان آوردند .

===============================================

سلام دوستان

امیدوارم که حال همتون خوب باشه

این داستان سوم هم به در خواست مریم جان بود و بعد از این ، داستان حضرت یوسف ( ع ) هست .

منتظر داستان بعدی باشید

همتونو دوست دارم

تا بعد

یا علی

واسم دعا کنید

sreyhan — Sun, 11 Nov 2007 23:53:34 GMT

سلام دوستان

واسم دعا کنید

به زودی آپ میکنم

شما دعا کنید من به آرزویی که توی دلمه برسم

قول میدم تند تند آپ کنم

بای

حضرت سلیمان ( ع )

sreyhan — Sun, 14 Oct 2007 23:30:12 GMT

ماه رمضان رفت و عید رمضان آمد

=================================

حضرت سلیمان ( ع )

دوران حکومت چهل ساله داوود با وفات او به پایان رسید و تاج و تخت و میراث نبوت به پسرش سلیمان واگذار شد. ابتدای کار سلطنت بود و سلیمان مخالفان بسیار داشت ، مدعیان حکومت از هر سو قد علم کردند تا ملک و تاج و تخت را از چنگ وارث داوود بربایند ، اما سلیمان با هوش و فراستی که داشت تدبیری اندیشید و به تهیه اسب و ساز و برگ جنگی پرداخت .

مدت کوتاهی نگذشت که سلیمان قدرت و شوکتی بیش از سلاطین پیشین یافت و در برابر دشمنان مجهز و محکم و استوار ماند .

دو برادر سلیمان، « آبیشالوم » و « ادونیا » مخالفان سرسختی بودند که در زمان ولیعهدی سلیمان بر او شوریده بودند ، داوود به ناچار با پسرانش واردجنگ شد ، لشکری برای سرکوبی آنها فرستاد و در جنگی خونین ، پسر بزرگتر ، آبیشالوم کشته شد و « ادونیا » گریخت ، پس از فوت داوود ،

و در آغاز حکومت سلیمان ، هواداران آبیشالوم گرد ادونیا جمع شدند تا او را به سلطنت برسانند ، سلیمان با لشکری مجهز بر آنان تاخت . اسب و سلاح بیشماری که تهیه کرده بود او را در جنگ بر علیه یاغیان نصرت داد در این نبرد نیز برادر دیگر سلیمان کشته شد ، سلیمان پس از سرکوبی مخالفان دل به خدا داد و دربرابر او به سجده افتاد و گفت : پروردگارا مرا بیامرز و ملکی ببخش که احدی از بنی اسرائیل شایسته و سزاوار آن نباشد و کسی در آن طمع نکند!

خداوند دعای سلیمان را اجابت کرد و به او دانش وقدرت بسیار داد .

سلیمان باد را به فرمان خود درمی آورد و سوار بر باد مسیرهای طولانی را در زمان اندکی می پیمود گروهی از جن در خدمت او بودند و هرچه سلیمان می خواست تهیه میکردند برای همین در عهد سلیمان کارهای بزرگی انجام می شد ، معابد بزرگ بوسیله نیروهایی که در اختیار او بود ساخته شد و صنایع رونق یافت.

حضرت سلیمان نیز چون پدرش داوود ، چهل سال حکومت کرد اما قلمرو حکومت او حد و مرزی نداشت با این همه بنده ای مومن و شکر گزار بود و مردم را به عبادت خدای یکتا دعوت می کرد.

یک سال باران نبارید مردم دچار قحطی شدند و از سلیمان تقاضای نماز باران کردند فردا صبح سلیمان مردم را برای نماز باران به سوی بیابان برد اما ناگهان ایستاد و به چیزی برروی زمین خیره شد ، مردم که برای خواندن نماز باران و رفع خشکسالی شتاب داشتند از توقف ناگهانی پیامبرشان متعجب شدند ، وقتی دقت کردند ، متوجه شدند سلیمان به مورچه ای خیره شده است . آنها که جلوتر بودند دیدند که مورچه با آن جثه ریز دستهایش را بالا آورد و سلیمان که زبان حیوانات را می دانست شنید که مورچه می گفت : خدایا ، ما نوعی از مخلوقات تو هستیم و از رزق تو بی نیاز نیستیم ، ما را به خاطر گناهان انسانها به هلاکت نرسان .

هیچکس نمی دانست میان سلیمان و مورچه ، چه می گذرد اما همه حدس می زدند که سلیمان و مورچه در حال گفتگو هستند . ناگهان سلیمان از جا برخاست و رو به جمعیت کرد ، چند لحظه با سکوت آنها را نگریست و سپس گفت : به خانه هایتان برگردید ، خداوند شما را به خاطر مورچگان سیراب کرد!

خداوند سلیمان را به داوود بخشید و فرمود چه نیکو بنده ای ، به راستی او توبه کار بود و اگر لحظه ای از خدا غافل می شد دست به دعا برمی داشت و زبان به توبه می گشود.

در آن روز که اسبهای اصیل و زیبایی را برای او آوردند چنان محو تماشای زیبایی و اصالتشان شد که عبادت عصر خود را فراموش کرد سپس زبان به سرزنش خود گشود و گفت : واقعا" من دوستی اسبان را بر یاد پروردگارم ترجیح دادم تا وقت نماز گذشت و خورشید در پس حجاب ظلمت شد.

سلیمان پس از توبه اسبها را در راه خدا وقف کرد .

او پادشاه زمین بود و بنده خدا ، هرچه می خواست برای او مهیا می شد ، هدهدی داشت که همیشه همراهش بود هدهد قاصد و دیدبان سلیمان بود . روزی که سلیمان از زیارت خانه کعبه بازمی گشت در سرزمین یمن او و همراهانش دچار بی آبی و تشنگی شدند سلیمان هدهد را مامور کرد تا اطراف را جستجو کند و هر جا نشان از آب دید به او خبر دهد ، هدهد مثل همیشه برای اجرای فرمان سلیمان به پرواز در آمد و از نظرها دور شد . مدتی گذشت و هدهد بازنگشت ، سلیمان گفت : چرا هدهد نیامد ؟

همه به نشانه بی اطلاعی سکوت کردند ، سلیمان هدهد را مقصر دانست و گفت : به خاطر این تاخیر اگر دوباره بازگردد سر از تن او جدا می کنم .

بعد از مدتی در آسمان خالی و بی ابر پرنده ای آشکار شد که با شتاب بال می زد و به سوی سلیمان و همراهانش می شتافت ، وقتی به نزدیک آنها رسید هدهد خسته ای بود که پرهای سرش پریشان و بالهایش خسته و بی رمق شده بود . سلیمان خشمگین پرسید : علت تاخیر چه بود ؟

هدهد با صدایی خسته گفت : اگرچه دیر آمدم اما اگر از آنچه دیده ام بگویم تا خیر مرا ندیده خواهید گرفت .

سلیمان که بر خشم خود مسلط شده بود با لحن آرامتری پرسید : چه دیدی که اینقدر مهم است ؟

- اگر تاخیر کردم علت آن بود که در این بیابان آبی نیافتم پس به پرواز ادامه دادم تا به سرزمین سبا رسیدم که زنی به نام بلقیس بر آن حکومت می کرد سبا سرزمین پرنعمت و برکتی است و مردم آن از نعمت و ثروت بی نیازند ولی به جای خداوند یکتا آفتاب را می پرستند .

خبر آنقدر مهم بود که سلیمان تشنگی و بی آبی خود و همراهان را فراموش کرد و تاخیر هدهد را از یاد برد . از اینکه در زمین کسانی بودند که هنوز به رسم گذشتگان جاهل خود آفتاب می پرستیدند اندوهگین شد و گفت : خبر مهمی آوردی اما وظیفه ای سنگین بردوش ما گذاشتی ما باید آن قوم را به خداپرستی دعوت کنیم .

سلیمان نامه ای نوشت و به هدهد داد و از او خواست نامه را به بلقیس برساند و پاسخ آن را برای او بیاورد . هدهد به پرواز درآمد و در پهنه آسمان گم شد ، سلیمان نیز به سوی شهر خود برگشت و در آنجا منتظر بازگشت هدهد ماند . هدهد بار دیگر آن بیابان گرم و سوزان را پیمود تا به سرزمین سبا رسید ، سرزمینی زیبا که مردم آن در ناز و نعمت بسر می بردند ، خیابانها و کوچه ها با ساختمانهای زیبا و بلند ، باغها سرسبز و رودها خروشان و مزارع پر محصول بود . وقتی هدهد به سبا رسید خورشید در حال غروب بود و مردم که در کوچه و خیابان و برفراز بامها به پرستش آفتاب مشغول بودند با افول آن دست از سجده و عبادت خود کشیدند و به طرف خانه ها به راه افتادند .

هده به قصر بزرگ و مجلل بلقیس را در میان ساختمانهای زیبا و قد برافراشته شهر را به راحتی پیدا کرد در باغ قصر به پرواز درآمد و از میان درهای باز به درون تالار رفت ، تالاری پس از تالار دیگر گشت و از راهروهای طولانی گذشت تا عاقبت ملکه را در تالار بزرگ و باشکوهی بر تخت بزرگ و زیبایی یافت .

نامه را که در منقار داشت مقابل بلقیس برزمین گذاشت و در گوشه ای به انتظار ماند . بلقیس نگاهی به آن قاصد عجیب کرد و نامه را گشود ، چهره زیبا و ظریفش زیر نور شمع هایی که از چلچراغهای سقف می تابید کمی درهم رفت و گره در ابروان نازک و بلندش افتاد .

بی اختیار نامه را با صدای بلند خواند :

بنام خدای بخشنده

این نامه ای است از سلیمان بن داوود به بلقیس ملکه سبا!

با من ستیزه نکنید و با تسلیم نزد من بیایید.

متن نامه کوتاه و مبهم بود بلقیس چندبار آن را با صدای بلند و لحنی متعجب خواند و هربار نگاهی به هدهد که گوشه ای آرام نشسته بود میکرد و نگاهی به اطرافیان که بهت زده به او خیره بودند می انداخت ، اما هرچه بیشتر فکر میکرد کمتر به نتیجه می رسید عاقبت نگران و عصبی از تخت خود برخاست و درحالیکه اطراف جامه بلند و نازکش را گرفته بود با حرکتی ملایم از پله های تخت پایین آمد نگاه پرسشگری به مشاوران خود کرد و گفت : این موضوع مهمتر از آن است که به این زودی به نتیجه برسیم بهتر است جلسه ای از بزرگان و دانشمندان تشکیل شود تا در آنجا بررسی شود .

به فرمان بلقیس جلسه مشورتی تشکیل شد و مهم ترین و بانفوذترین مردان سرزمین سبا در آن شرکت کردند . بلقیس موضوع نامه سلیمان را با آنها درمیان گذاشت و گفت : ای سران در کارم به من نظر دهید که بی حضور شما تا به حال کاری را فیصله نداده ام .

متن نامه سلیمان باعث ترس و خشم سران و بزرگان سرزمین سبا شده بود عده ای از لحن محکم و قاطع او در هراس بودند و عده ای آن را توهین می دانستند و با خشم و تندی به مقابله با آن برمی خاستند : ما سخت نیرومند و دلاوریم ولی اختیار کار با توست بنگر چه دستور می دهی ؟ اکثر سران کشور سبا تصمیم به جنگ با سلیمان داشتند اما بلقیس پیش از آنکه به جنگ و خونریزی بیندیشد به صلح فکر می کرد : پادشاهان چون به شهری درآیند آن را تباه و عزیزانش را خوار می گردانند .

از سخن بلقیس شور جنگ و خونریزی فروکش کرد و همه در سکوت و آرامش منتظر رای او شدند .

- و من ارمغانی به سویشان می فرستم و می نگرم که فرستادگان با چه چیزی باز می گردند .

رای بلقیس پسندیده بود هرچند از نرمش و کوتاه آمدن در دل ناراضی بودند اما حکم ، حکم ملکه بود و کسی جرات سرپیچی از آن را نداشت ، پس زمزمه و همهمه ها آرام شد و جلسه پایان یافت تا ملکه به رسم پادشاهان کوچک ، هدایایی برای پادشاه بزرگ بفرستد و بوسیله قاصدان خود کسب خبر کند .

فرستادگان بلقیس با کاروانی بزرگ از هدایای گران قیمت به سوی سلیمان رفتند آنها به محض ورود به دربار سلیمان همه چیز را غیر عادی دیدند اولین بار بود که سلطانی را با آن همه جلال و شکوه می یافتند در اطراف تخت این سلطان چشمشان به افرادی خورد که ظاهر عجیبی داشتند پی بردند که آنها از نسل انسان نیستند بلکه دیو یا جن و پری هستند که در خدمت سلیمان حاضرند پس او یک سلطان معمولی نبود و رمز و راز عجیبی در سلطنت او وجود داشت و چون سلیمان آنان را پذیرفت نگاهی تحقیرآمیز به هدایای آنها کرد و گفت : آیا مرا به مالی کمک می دهید ؟ آنچه خدا به من عطا کرده بهتر است از آنچه به شما داده است ...

فرستادگان بلقیس از سخن سلیمان متعجب شدند اما وقتی به جلال و شکوه بارگاه او فکر کردند هدایای ملکه سبا در نظرشان کوچک و بی ارزش جلوه کرد و سخنان سلیمان را پذیرفتند و دم برنیاوردند . آنها دریافتند که سلیمان چیزی بزرگتر از آن هدایا را طالب است و در این باره عقیده ای دارد که آنها بی اطلاعند .

سلیمان به بزرگ آن گروه گفت : به سوی آنان بازگرد که قطعا" سپاهیانی بر سر ایشان می آوریم که دربرابر آنها تاب ایستادگی نداشته باشند و از آن دیار به خواری و زبونی بیرونشان می کنیم .

فرستادگان با کاروان هدایا به سوی دیار خود بازگشتند و هرچه دیده و شنیده بودند به بلقیس گزارش دادند ، بلقیس پی برد که راهی جز تسلیم دربرابر سلیمان ندارد تصمیم گرفت خواسته سلیمان را قبول کند و برای انجام آن با عده ای از بزرگان قوم ، دیار خود را ترک کرد و از یمن به سوی شام و بیت المقدس آمد .

به سلیمان خبر رسید که بلقیس ملکه سبا در راه است و به زودی به بیت المقدس وارد می شود سلیمان نقشه ای طرح کرد تا هنگام ورود بلقیس او را شگفت زده کند و اگر ذره ای شک و تردید درباره دعوت او در دل دارد رفع گردد به اطرافیان خود گفت : کدام یک از شما تخت او را پیش از آنکه مطیعانه نزد من آیند برای من می آورد ؟

عفریتی از جن گفت « من آن را پیش از آنکه از مجلس خود برخیزی برای تو می آورم » اما مردی به نام « آصف بن برخیا » که نزد او دانشی از کتاب الهی بود گفت : من آن را پیش از آنکه چشم خود را برهم بزنی برایت می آورم .

هنوز حرف او تمام نشده بود که تخت بزرگ سلطنتی بلقیس در کمال شکوه و زیبایی شاهانه در تالار قصر سلیمان حاضر شد .

سلیمان با دیدن تخت بلقیس زبان به شکر خدا گشود و گفت : این از فضل پروردگار من است تا مرا آزمایش کند که آیا سپاسگزارم یا ناسپاسی می کنم بی گمان پروردگارم بی نیاز و کریم است .

سلیمان دستور داد تا تخت را تغییر دهند و طوری بگذارند که بلقیس آن را نشناسد هنگامی که بلقیس و همراهان به قصر سلیمان وارد شدند بلقیس همانگونه شگفت زده شد که قاصدان او در لحظه ورود به آن قصر به شگفتی افتاده بودند .

قصر چنان زیبا و باشکوه بود که بلقیس آنجا را حتی به خواب هم ندیده بود در یکی از صحن های قصر زمین از جنس بلور بود و آب از زیر آن جریان داشت . بلقیس وقتی وارد صحن شد فکر کرد که باید از میان جریان آب بگذرد ، دامن لباسش را بالا کشید و مثل کسی که وارد خانه ای می شود پا بر کف صحن گذاشت منتظر بود پاهایش تا ساق در آب فرو رود و خنکای آب بر پوستش بنشیند اما چند قدم که برداشت خود را در آب حس نکرد زیر پاهایش سفت بود و آنچه می دید با آنچه حس می کرد متفاوت بود .

- این حیاط قصر است که از بلور صاف ساخته شده است ، این آب نیست که موجب برهنگی پای تو بشود .

صدای سلیمان او را از اشتباه بیرون آورد اما بلقیس هنوز نمی توانست آنچه را می بیند باور کند ، همه چیز حکایت از رمز و راز عجیبی داشت فضای قصر ، افرادی که در آنجا بودند و سلیمان که چهره ای مهربان و زیبا و رفتاری نرم و صلح جویانه داشت .

بلقیس از صحن بلور گذشت و قدم به تالاری گذاشت که زیبایی آن برای او غیر قابل وصف بود . او آنچه میدید نمیتوانست حتی برای خود تعریف کند، اما حس دلپذیر و زیبایی که در آن فضای مافوق بشری به او دست داده بود، قلب او را برای پذیرفتن هر دعوتی آماده میکرد .

- آیا آن تخت را میشناسی ؟

نگاهش به تختی که گوشه تالار بود افتاد در نگاه اول به نظرش آشنا آمد فکر کرد آن را کجا دیده است و ناگهان با وجود تغییراتی که در تخت داده بودند آن را شناخت این همان تختی بود که سالها بر آن می نشست و بر سرزمین سبا حکومت می کرد، اما آنجا چه می کرد ؟ آن مسافت طولانی را چگونه پیموده بود، مسافتی که حتی با اسبی تندرو روزها طول می کشید تا پیموده شود .

چگونه آن تخت بی جان ، به این سرعت راه را پیموده بود و پیش از او به آنجا رسیده بود ؟

بی گمان این موضوع چیزی جز معجزه نمی توانست باشد .

- آیا تخت تو اینگونه است ؟

بلقیس همچنان که غرق در حیرت بود گفت : گویا این همان است و پیش از این ، ما آگاه شده و از در اطاعت درآمده بودیم . سپس بی چون و چرا آیین سلیمان را پذیرفت و گفت :

- پروردگارا ، من به خود ستم کردم و اینک با سلیمان در برابر خدا ، پروردگار جهانیان تسلیم شدم .

******

حضرت سلیمان ( ع ) چهل سال حکومت کرد، او بر قلمرو وسیعی حکم می راند و قدرتی داشت که تا آن زمان هیچ سلطان و پادشاهی از آن بهره مند نبود، اما روش زندگی سلیمان چون سایر پیامبران الهی ساده زیستی و عبادت بسیار بود. همانگونه که زندگی او عجیب و پر رمز و راز بود، مرگ او نیز با حادثه ای عجیب به وقوع پیوست .

یک روز سلیمان عصای خود را برداشت و به بالاترین نقطه قصر خود رفت ، پیش از آن دستور داده بود که آن روز هیچکس را به ملاقات نمی پذیرد . نگهبانان درهای قصر را بستند و مراقب بودند که کسی مزاحم سلیمان نشود ، چند روز گذشت و خبری از سلیمان نشد، مردم برای دیدن او دلتنگ شدند و اطرافیان و مشاوران که از حال او بی خبر بودند با نگرانی به مشورت نشستند :

- از روزی که بر بام قصر رفته ، بازنگشته است ، باید به نزد ایشان برویم و خبری از حالشان کسب کنیم .

- کسی اجازه ندارد که به ایشان نزدیک شود ، روزی که به بالای قصر می رفت دستور داده کسی مزاحمش نشود .

- اما این دستور مربوط به همان روز می شود ، شاید اتفاقی برایشان افتاده باشد .

- همینکه در این چند روز چیزی نخورده و نیاشامیده اند ، بزرگترین خطر است .

عاقبت تصمیم گرفتند به سراغ سلیمان بروند، عده ای با ترس و تردید از پله های قصر بالا رفتند ، وقتی به بلندترین نقطه قصر رسیدند، با صحنه ای روبرو شدند که همه برجا خشکیدند . سلیمان بربام قصر ایستاده و به عصای خود تکیه کرده بود ، لحظه ایی دلها آرام شد و دلهره ها از بین رفت ، همه به هم نگاه می کردند و میگفتند : او در سلامت است ، دارد از آنجا ، شهر را تماشا می کند .

ظاهر سلیمان نیز همین را میگفت او تکیه بر عصای خود داده و به دوردست می نگریست اما مدتی که گذشت کم کم شک به دلها راه یافت و پرسش دیگری مطرح شد.

- اگر زنده است چرا هیچ حرکتی نمی کند؟

- از لحظه ورود ما حتی پلک بر هم نزده است .

همه آرام جلو رفتند ، هرچه به او نزدیکتر می شدند کنجکاوی و ترسشان بیشتر می شد . ناگهان صدای خشکی از عصای سلیمان برخاست ، صدای شکستن و فرو ریختن بود ، پس سلیمان بر زمین افتاد و حرکتی نکرد همه سراسیمه به سوی او دویدند ، ولی با عصای موریانه خورده و پیکر بی جان سلیمان روبرو شدند و پی بردند که او مدتهاست جان به جهان آفرین تسلیم کرده و در همان حال باقی مانده است .

----------------------------------

سلام به همگی

امیدوارم نهایت استفاده رو برده باشید

این داستان هم به درخواست آبجی مریم خودم بود مریم جان انشالا تا یه مدت دیگه داستان سومی رو که خواسته بودی هم آماده میشه

بعدش میریم سراغ بقیه داستانا

خب من دیگه مزاحم نمیشم

مثل همیشه میگم دوستون دارم

نظر یادتون نره

بای

سلام

sreyhan — Thu, 13 Sep 2007 12:28:18 GMT

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

ماه مبارک رمضان ماه میهمانی خدای بزرگ رو به همتون تبریک میگم

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

با سلام خدمت همه دوستان عزیز

امیدوارم که حال همه شما خوب باشه

میخواستم درباره موضوع وبلاگ یه صحبتی با شما داشته باشم

نمیدونم چرا اینروزا اصلا" حال و حوصله چیزی رو ندارم و همیشه دلتنگ یه چیزی هستم که نمیدونم چیه خیلی دلم گرفته حس میکنم دارم خفه میشم و همه بغض گلومو فشار میده ... واسه همین هم نوشتم : دلتنگی ...

اگه بیتونید کمکم کنید ممنون میشم

اونقدر بی حال و بی حوصله هستم که حتی حوصله آپ کردن وب رو ندارم به خدا داستان بعدی رو آماده کردم فقط یه چندتا خط ازش مونده ولی حوصله ندارم کاملش کنم و بزارم توی وب اما سعی میکنم این کارو زودتر انجام بدم

در ضمن خوشحال میشم نظرتون درمورد نوع نوشتن و نگارش داستان ها ، قالب وبلاگ ، خود داستان ها ، و نویسنده وب یعنی خودم رو بدونم

نـــــــــــــــــــظــــــــــر یـــــــــادتــــــــــون نـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــره

دوســــــــــتــــــــــتــــــــــون دارم

تــــــــــــــا بـــــــــــعـــــــــد

همتون رو به خدای بزرگ میسپارم

نماز و روزه هاتون قبول باشه

بــــــــــــــــــــــــــــــــای

هابیل و قابیل

sreyhan — Wed, 01 Aug 2007 21:28:24 GMT

آدم و حوا از بهشت به سوی زمین رانده شدند تا زندگی را به گونه ای دیگر تجربه کنند. اما زندگی برروی زمین با رنج و سختی و مشقت همراه بود. آنها باید دل زمین سخت را میشکافتند وغذای خود را از آن طلب میکردند ، زمین شباهتی به آن باغ سبز و رویایی نداشت ، به جای درختان و گلها و چشمه ها ، کوه و سنگ و خاک و خار آن را احاطه کرده بود در آنجا یک فصل وجود داشت که بهار بود و در زمین فصلها تغییر میکرد و هوا دگرگون میشد. آدم و حوا میدانستند که خود را از چه نعمت بزرگی محروم کرده اند و دیگر چشمشان آن مناظر زیبا و سر سبز را نخواهد دید و قلبشان آن طراوت و خوشبختی را حس نخواهد کرد ، چاره ای نبود باید تا روزی که زنده بودند در زمین می ماندند اما آیا نمی شدهمین زمین سخت را به مکانی سبز و خرم تبدیل کرد و مقداری از آن زیبایی و آرامش را به اینجا آورد ؟

آدم و حوا پس از مدتی زیستن برروی زمین به رمز و راز کیفیت خاک آن پی بردند وبرای آبادانی محل سکونت خویش کوشیدند ، طبیعت نیز آنها را یاری کرد و پس از مدتی از دل زمین مزارع ومراتع سرسبز رویید ، اما هرگز آنگونه نشد که در بهشت دیده بودند .

سالها گذشت و آدم وحوا فرزندانی به دنیا آوردند و طعم عشق ومحبت را در زمین نیز چشیدند . زمین جایگاه عشق و نفرت ، زیبایی و زشتی ، خوبی و بدی و هزاران چیز متضاد بود اگر لبخند بود اشک هم بود ، شادی غم داشت و آرامش با اضطراب و دغدغه می آمد. حوا دو نوبت زایمان کرد هربار دختری و پسری بدنیا آورد فرزندان بزرگ شدند و با رویاهای پدر و مادرشان به آبادانی زمین پرداختند . تمام عشق و نفرت زمینی در دل دو فرزند آدم و حوا ، هابیل و قابیل جمع شده بود . هابیل مظهر مهر بود و قابیل تجسم کینه و آنگاه این صفات کاملا" در آنها آشکار شد که دربرابر امتحان الهی قرار گرفتند .

قابیل کشاورز بود و هابیل دامداری میکرد هردو جوانانی رشید و برومند بودند که به قوت بازوی خود کار میکردند و معاش زندگی شان تامین میشد.

اینک هنگام آن بود که آنها برای خود همسری انتخاب کنند و نسل آدم را برروی زمین گسترش دهند ، خداوند به آدم وحی کرد که قابیل با اقلیما که با هابیل به دنیا آمده بود ازدواج کند و هابیل لیوذا را که با قابیل زاده شده بود به همسری برگزیند ، حضرت آدم (ع) به پسرانش گفت : چنین مقدر شده که هابیل لیوذا را و قابیل اقلیما را به همسری برگزیند.

دختران آدم اگرچه زیبا بودند اما زیبایی لیوذا جلوه بیشتری داشت وچشم قابیل به او بود . قابیل از این خبر سخت برآشفت و اختیار از کف داد ، به طوری که مقام پدر را نزد خداوند از یاد برد و با پرخاشگری گفت : خداوند چنین فرمانی نداده است ، بلکه تو هستی که چنین انتخابی کرده ای .

آدم از حرف قابیل رنجید و برای اثبات گفته های خود به او گفت : حال که سخن مرا باور نمی کنی، بگذار خداوند در این باره داوری کند.

قابیل کمی آرام شد و پرسید : داوری خداوند؟ چگونه؟

هابیل خاموش بود و چشم به دهان پدر دوخته بود تا نظرش را اعلام کند : هرکدام چیزی در راه خدا قربانی کنید ، قربانی هرکس پذیرفته شد او به آنچه میل دارد سزاوارتر است .

هابیل باز هم خاموش بود نه مخالفتی داشت ونه ابراز عقیده میکرد. اما قابیل گفت : بی گمان خداوند قربانی مرا می پذیرد و لیوذا مال من خواهد شد.

قابیل به سوی گندمزاری که کاشته بود شتافت و هابیل به سراغ گله ای که پرورش داده بود رفت زیرا برای هدیه دادن به خدا چیزی غیر از آن نداشت . هابیل با خود اندیشید که هیچ چیز در دنیا هدیه دادن به خدا را ندارد اما باید بهترین چیزی که هست و در نظرم اهمیت دارد پیشکش کنم ، اما قابیل چون برادر فکر نمی کرد ، او برای خوشه های طلایی گندمزارش ارزش زیادی قائل بود و حتی دلش نمی آمد آنها را پیشکش خالق خویش کند . بخل و حسد در وجود قابیل سربرداشته بود و او را تا مرز کینه و دشمنی با پدر و برادر پیش رانده بود . پدر گفته بود که صاعقه ای از آسمان فرود خواهد آمد و صاعقه بر هدیه هرکدام نازل شد نشانه پذیرش خداوند است . قابیل به گندمزارش نگاه می کرد و چنان به آن خوشه های طلایی دل بسته بود که حتی اجازه نمی داد پرندگان دانه ای از آن بردارند . آن روز نیز تا غروب به محافظت از گندمهایش پرداخت و کم کم فراموش کرد باید هدیه ای برای خداوند آماده کند اما با دیدن هابیل که گوسفند چاق و پرپشمی را پیش می راند به خود آمد و زیر لب گفت : چاره ای نیست هابیل هدیه خود را انتخاب کرده و به سوی کوه می رود ; بعد به گندمزار خود نگاه کرد خوشه های کوتاه و بلند را از نظر گذراند و نگاهش بر قسمتی از گندمزار که خوشه های کوچک و کم دانه ای داشت متوقف شد ، سبدی برداشت و به آن سو رفت آنجا بدترین قسمت زراعت او بود و خوشه های ناچیزی داشت سبدش را از ساقه های لاغر و کوچک پر کرد و به سمت کوه روانه شد.

لحظه موعود فرا رسید ، دو برادر هدیه های خود را بالای کوه گذاشتند و از آن فاصله گرفتند تا رای خداوند را درباره ی خود ببینند ، ناگهان آذرخشی دل آسمان را شکافت و بر کوه نازل شد . در یک چشم برهم زدن به گوسفند اصابت کرد و آن را سوزاند. هابیل تبسمی کرد و به آسمان چشم دوخت ، اما قابیل چون کسی که صاعقه بر قلب او فرود آمده ، به خود لرزید و از خشم دندانهایش را برهم فشرد . صدای شیطان را شنید که با او حرف می زد :

((قربانی هابیل پذیرفته شد ولی قربانی تو پذیرفته نشد اگر هابیل را زنده بگذاری ، دارای فرزندانی می شود ، آنگاه آنها بر فرزندان تو افتخار میکنند که قربانی پدر ما پذیرفته شد ولی قربانی پدر شما پذیرفته نشد))

قابیل مشت بر سنگ و خاک کوبید سپس سر برداشت و به برادر خود که محو تماشای آسمان بود با خشم نگریست خاک را در مشتش چنگ زد و نعره ای از گلو بیرون داد . هابیل از صدای قابیل به خود آمد و شگفت زده نگاهش کرد اما چیزی نگفت و در برابر او خاموش ماند . بار دیگر صدای قابیل را شنید که او را تهدید می کرد : به خدا سوگند تو را خواهم کشت!

هابیل باور نمیکرد که این سخن را از زبان برادرش قابیل شنیده باشد . مات و مبهوت به او نگاه کرد و گفت : دست از این سرکشی و طغیان بردار.

- قربانی تو قبول شد ولی قربانی من پذیرفته نشد آیا میخواهی خواهر زیبای مرا همسر خود سازی و خواهر نازیبای تو را من به همسری بپذیریم ؟ نه هرگز .

- من چه گناهی دارم خداوند فقط از پرهیزکاران می پذیرد . تو نیز پرهیزکار باش تا خداوند عملت را بپذیرد.

قابیل همچنان با خشم و نفرت به او خیره شده بود او در برابر این آزمایش خود را شکست خورده و بدبخت احساس می کرد و نمی توانست دربرابر بدبختی خود ، خوشبختی هابیل را ببیند. بار دیگر تهدیدش را تکرار کرد : من نمی گذارم تو زنده بمانی و من شاهد پیروزی تو و ناکامی خودم باشم.

هابیل زبان به نصیحت او گشود و گفت : اگر تو برای کشتن من دست به سویم دراز کنی من هرگز دست به سویت نمی گشایم تا به قتلت برسانم زیرا من از خداوند بیم دارم و تو اگر چنین کنی از دوزخیان خواهی شد .

قابیل گوشهایش را بر سخنان هابیل بسته بود و به نقشه قتل او می اندیشید از خود میپرسید چگونه او را به قتل برسانم ؟ برادرم از من قوی تر است بی گمان در مبارزه با او شکست خواهم خورد .

- سر برادرت را بین دو سنگ بگذار سپس هردو سنگ را برهم بکوب.

شیطان بار دیگر وسوسه آغاز کرد و در پی انتقام از مخلوق تازه خداوند دربرابر قابیل ظاهر شد.قابیل لحظه ای شیطان را دید و صدایش را شنید اما فقط به گفته او فکر کرد وباخود گفت : همین کار را خواهم کرد.

به اطرافش نگاه کرد ، دشت خلوت و آرام بود و کوه سنگین و صبور در مقابلش قد برافراشته بود هابیل را در حال رفتن دید فرصت خوبی بود بود تا از پشت سر به او حمله کند . دو تکه سنگ برداشت و آرام و بی صدا به او نزدیک شد. هابیل صدای قدم هایش را شنید و حضورش را در پشت سر احساس کرد سر برگرداند تا او را ببیند اما قابیل بی درنگ دستانش را از هم گشود و سنگها را از دو سو بر سر او کوبید ضربه سنگها چنان سنگین بود که هابیل در دم جان سپرد و بر زمین افتاد قابیل لحظه ای به چهره غرق در خون او نگاه کرد و لبخندی بر لبش نشست اما ناگهان به خود آمد و وحشتزده گریخت و پشت سنگی پنهان شد . مدتی همانجا ماند و هیجان زده به نفس نفس افتاد. وقتی نفسش آرام شد از پشت سنگ سرک کشید و به جسد بی جان هابیل نگاه کرد موجی از نگرانی و تشویش در دلش ریخت ، با خود گفت : اگر پدر به این سو بیاید از راز قتل هابیل آگاه خواهد شد پس به فکر چاره ای افتاد تا جسد را پنهان کند . اما کجا ؟ در این فکر بود که صدای قارقار خشک دو کلاغ را شنید که بر فراز دشت پرواز می کردند نمی دانست چرا در آن لحظات حساس به آن دو موجود زشت و سیاه توجه نشان می دهد با نگاهش کلاغها را در آسمان تعقیب کرد تا در آن نزدیکی فرود آمدند و با هم گلاویز شدند قابیل مدتی همانجا نشست و به جنگ دو کلاغ که وحشیانه برسر و روی هم نوک میزدند و پنجه هایشان را در تن هم فرو میکردند نگاه کرد ناگهان صدای کلاغها خاموش شد و از تقلا افتادند یکی از کلاغها بر حریف پیروز شده بود و کلاغ مغلوب بی جان در کناراو افتاده بود . در نظر قابیل مبارزه کلاغها عجیب و بامعنا بود هر چند بارها در دشت و گندمزار چنین صحنه هایی بسیار دیده بود اما در آن لحظه وجود آن دو پرنده توجه او را به خود جلب می کرد کلاغ فاتح نگاهی به اطراف کرد و سپس چرخی به دور کلاغ مرده زد توجه قابیل بیش از پیش به او جلب شد کلاغ ابتدا منقار بزرگ و محکم خود را بر زمین زد سپس خاک را با چنگالهای بلندش حفر کرد مدتی به کار خود ادامه داد تا چاله در زمین پدید آمد چشمان باز و نگاه کنجکاو قابیل به حرکات کلاغ بود ، او را دید که با منقار و چنگال خود کلاغ مرده را به سوی چاله کشید و در میان آن انداخت سپس با پنجه هایش چاله را از خاک پر کرد و به پرواز درآمد . قابیل با دیدن آن صحنه فریاد زد : وای بر من ! آیا من عاجزتر از یک کلاغ بودم که نفهمیدم چگونه جسد برادرم را دفن کنم ؟

از پشت سنگ بیرون آمد و به طرف جسد هابیل رفت سنگ نوک تیزی برداشت و زمین را حفر کرد ساعتی بعد گودالی بزرگ آماده شد نگاهی به اطراف کرد و جسد را درون گودال انداخت با ریختن خاک درون گودال خیالش آسوده شد نفس بلندی کشید و به راه افتاد بی گمان به سوی گندمزار خویش می رفت تا پیروزی خود را آنجا جشن بگیرد اما میان راه پدر را دید که با چهره ای نگران پیش می آمد آدم با شتاب خود را به قابیل رساند و پرسید : هابیل کجاست ؟

قابیل روی از پدر برگرداند و در حالیکه به دور دست نگاه می کرد پاسخ داد : مگر او را به من سپرده بودی که سراغش را از من میگیری ؟

آدم از پاسخ قابیل به شک افتاد دست او را گرفت و گفت : با من بیا ببینم کجا قربانی کردید ؟

قابیل بی اختیار به دنبال پدر به راه افتاد وقتی به آن محل رسیدند نگاه آدم به خوشه های گندمی که قابیل هدیه کرده بود افتاد اما اثری از هدیه هابیل ندید پی برد که خداوند هدیه هابیل را پذیرفته است اما هابیل کجا بود ؟ آدم هرچه گشت اثری از او ندید پس یقین کرد که قابیل او را کشته است .

آدم چهل شبانه روز گریست و در برابر خدا ناله و شکوه کرد تا آنکه خداوند به او بشارت داد که آرام باش به جای هابیل پسری را به تو عطا کنم که جانشین او گردد .

مدتی بعد حوا پسری به دنیا آورد هفت روز از تولد نوزاد گذشت خدا به آدم وحی کرد که (( ای آدم این پسر از ناحیه من به تو هبه ( بخشش ) شده است نام او را هبه الله بگذار .))

آدم از وجود چنین پسری خشنود شد و نام او را هبه الله گذاشت.

تولد نوزاد غمهای دل آدم در سوگ هابیل را تسکین داد.

سالها گذشت و نسل آدم زیاد شد آدم 930 سال عمر کرد هنگام مرگ هبه الله را که به شیث معروف بود جانشین خود قرار داد و به فرزندانش وصیت کرد تا از او پیروی کنند .

:::...:::...:::...:::...:::...:::...:::...:::...:::...:::...:::...:::...:::

سلام به همه دوستان عزیز

خب دوستان این داستان رو مریم خانوم در خواست کرده بودن که منم واسشون گذاشتم ... البته شرمنده مریم جان خیلی طول کشید من معذرت میخوام ... ولی امیدوارم که همه خوشتون اومده باشه و نهایت استفاده رو ببرید.

در ضمن تا یه مدت دیگه ادامه داستانهایی رو که تو نظرسنجی چند ماه قبل دوستان درخواست کرده بودن مینویسم.

تعطیلات تابستون به همه خوش بگذره و لحظه های خوب و خوشی رو توی این تابستون گرم و زیبا داشته باشین.

اینجا ( سربندر ) که هوا خیلی گرمه نمیدونم میدونید کجا هست یانه ولی میگم بدونید که بعضی روزا گرمای هوا حتی تا 50 درجه سانتیگراد یا شاید بیشتر هم میرسه ولی ما خوزستانی ها جونمونو واسه این گرما و شرجیا میدیم .

من که عاشق شرجی های سربندر و گرماش هستم.

خب دیگه بیشتر از این مزاحمتون نمیشم امیدوارم خوش باشید

تا داستان بعدی همه شمارو به خالق زیباییها و آسمانها و زمین میسپارم

دوستتون دارم

نظر که یادتون نمیره مگه نه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

بـــــــــــــــــــــــــای

تا

هـــــــــــــــــــــــــــای